Siatka spółek, które pojawiają się w dokumentach KRS, przypomina pajęczynę — złożoną, rozległą, ale zaprojektowaną z chirurgiczną precyzją. Kiedy zaczynamy analizować te powiązania, szybko okazuje się, że wszystko prowadzi do jednego nazwiska: Filip S. To on, według relacji, miał tworzyć strukturę, w której kluczową rolę odgrywali “ludzie ze Wschodu” — formalni członkowie zarządów, pojawiający się w dokumentach, ale niewidoczni w firmowych realiach.

Ludzie, którzy pracowali w tych spółkach, twierdzą, że osoby wpisane do zarządu w większości nie uczestniczyły w żadnych spotkaniach, nie podejmowały decyzji i nie miały pojęcia o operacjach. Ich rola była pozorna. W praktyce wszystkie decyzje zapadały przy biurku Filipa — lub podczas spotkań poza firmą, często w miejscach, które nie pozostawiały żadnych śladów. 

Z relacji informatorów wiemy także, że ten schemat nie był przypadkowy. Według nich Filip miał otrzymać instrukcję, by nigdy nie działać na jednej spółce. „Jedna firma kupuje, druga sprzedaje, trzecia zatrudnia, czwarta wystawia faktury. Jak jedna pada, pozostałe działają dalej” — tak opisał to jeden z byłych specjalistów z biura głównego w Krakowie. W ten sposób organy państwa zawsze trafiały na ślepą uliczkę.

Osoba z którą rozmawialiśmy twierdzi, że za biznesem stoi jakiś oligarcha z Rosji. Ktoś kto finansuje projekt i daje gotowe instrukcje. 

Podejrzane było również to, że w wielu spółkach pojawiały się osoby pochodzące z Wschodu. Oficjalnie — przypadek. Nieoficjalnie — kontrola. Informatorzy twierdzą, że „mocodawcy” zza wschodu chcieli mieć swoich ludzi w dokumentach, by wobec Filipa stosować mechanizmy nacisku oraz kontrolować go czy nie zrobi czegoś głupiego. Czy tak było naprawdę? To ustalą dopiero instytucje państwowe.

Ten rozdział zostawia nas z jednym pytaniem: Czy ta sieć spółek była tylko próbą zarządzania ryzykiem? A może była elementem o wiele większej układanki. 

Podpowiedź – trzeba śledzić przepływy finansowe. Bum!